W kołysce mej chatki,

słyszałem od Matki,

przez pokój, kuchnię, sień,

że widzi – Orła Cień.

 

Choć kiedyś wielki wróg,

przekroczył kraju próg,

poszarzał wtedy dzień,

nie był to – Orła Cień.

 

I więcej niż lat sto

gnębił ojczyznę mą.

Zgiełk bitew, końskich rżeń,

lecz czuwał – Orła Cień.

 

Brzmi Rota niczym grzmot,

bój o kamień, o płot,

z poległych szańca - rdzeń,

jak rubin – Orła Cień.

 

Zroszony łzami śpiew,

dzieci nadziei zew,

na każdy przyszły dzień,

znów widać – Orła Cień.

 

Z kościelnej wieży dzwon,

złocisty, twardy szpon,

wbity w granitu pień,

pojaśniał – Orła Cień.

 

Na gotowości znak,

w Przasnyszu przysiadł Ptak,

potęga drzemie Weń,

jak piękny – Orła Cień.

 

Uklęknie kiedyś wnuk,

dziękując mu u nóg,

za setki Dziadów tchnień,

i zbawczy Jego Cień.

 

11.11.2008 r.

 

Grzegorz Jasiński